Prachtige landschappen, overheerlijke noodle soep en knappe dames. Dat is Vietnam in een notendop!

Na telkens een volledige maand in Cambodja en Laos te verblijven ipv de vooropgestelde 2 weken, hebben we deze keer wel een maand uitgetrokken voor Vietnam. We beginnen in Ho Chi Minh City (HCMC), het vroegere Saigon. Vietnam is een van de weinige landen waar je geen visum-on-arrival kan krijgen en dus moet dit een easy ride worden. De rit van Phnom Penh naar HCMC zou zo’n 8 uur duren. Het is een bus vol locals, geen idee of het Vietnamezen of Cambodjanen waren, en 4 Belgen. De enige andere backpackers op de bus waren 2 West-Vlamingen. 
Aan de Vietnameese border worden we uit de bus gezet met valies en al. Daar moeten we aanschuiven, word onze paspoort gecontroleerd, moet onze volledige bagage door de controle. Toch even verschieten, want bij zo’n onverwachte bagagescan, heb ik altijd wat zenuwen voor het geval ze iets vinden dat er niet thuishoort. Maar we passeren met grote onderscheiding en kunnen de valiezen terug inladen.

We reizen met een Vietnamese busmaatschappij en we starten al direct met karaoke. Maar van zodra we de stad uit zijn, krijgen we Rambo op ons dak. De Hollywood film is Vietnamees gesproken met Engelse ondertiteling en dus kijken we Rambo met ipod in de oren. Zeker als je weet dat alle stemmen door 1 persoon zijn ingesproken en Rambo met een Vietnameese vrouwenstem toch geen geslaagde combinatie is. We krijgen 3 Rambo films te zien in willekeurige volgorde en dan nog een stuk van een of andere Mel Gibson film vooraleer ze overschakelen op karaoke juist op het moment dat ze de stad binnenrijden. De bus dropt zoals gewoonlijk weer local per local af en bij de laatste stop, die volgens onze  gps mijlenver van onze bestemming is, worden we eruit gezet. Gelukkig staat er deze keer een minibus klaar die ons gratis naar de backpackersstraat zal brengen. We worden afgedropt aan een grote straat en waren in de veronderstelling dat we toch nog wel een kilometer verwijderd waren van onze eindbestemming. We beginnen te lopen en ondertussen roept er al iemand of we een slaapplaats nodig hebben, ik kijk even binnen maar dat is niet het hostel dat wij hadden geboekt. Enkele huizen verder kijk ik toevallig binnen en zie ik een groot plakaat achter de receptie met Saigon Balo hotel. Yes, we zijn er. Afgedropt op 50m van ons hotel, in Europa noemen ze zoiets service, in Azie heet dat geluk hebben.
Inchecken verloopt iets minder vlot. Terwijl ik op het internet 2 bedden had geboekt, hebben ze er maar 1 gereserveerd. Maar na wat heen en weer geregeld krijgen we 2 bedden in een 5-bed dorm.

We boeken een tour naar de must-see in het Zuiden, de Cu Chi tunnels. Deze tunnels zijn door de Vietcong gebruikt in de oorlog tegen de Amerikanen. Verder gaan we weer wat shoppen, we kopen een fake North Face regenjas voor Bart, na enkele koude brommerritjes in Cambodja en Laos heeft hij eindelijk het verstand gekregen om een jas te kopen. Verder gaan we op zoek naar een lakenzak voor mij, mijn huidige heeft meer weg van een gatenkaas. We vinden nog maar eens een T-shirt voor Bart, zijn kleren worden in sneltempo vuil beyond repair ofwel zijn ze karren te groot. ‘s Avonds gaan we de Golden Dragon Water Puppet show zien met aansluitend het Vietnamees buffet. Leuk om te zien en lekker en veel eten.
De volgende ochtend staan we paraat om even soldaatje te spelen. De bus brengt ons eerst naar een werkshop voor gehandicapten. Hier krijgen we een kijkje in het atelier en mogen we daarna doorheen de winkel lopen. Glas- en houtwerk, zelfgemaakte gems (edelstenen). Je ziet dat de vakkennis van deze mensen veel beter is dan thuis. Ongeloofelijke meesterwerken afgewerkt tot in de kleinste details. Een shop waar ik graag nog eens terug zou komen als ik mijn huis aan het decoreren ben.
Aan de tunnels krijgen we een rondleiding doorheen het gebied.  Er is zo’n 100m aan tunnels vergroot voor de toerist, maar er bestaan ook nog originele tunnels. En hier word ik natuurlijk weer uitgekozen als slachtoffer voor de leuke foto oppertuniteit, je kan je laten zakken in de tunnel met het plankje (wat het gat in de grond bedekt) boven je hoofd. En dus neemt Bart enkele foto’s, als ik er terug uitkom krijg ik van iedereen te horen dat ik effectief door de tunnel moet kruipen, dus laat ik me maar weer zakken, ik leg het plankje op de gat en zit opeens in het pikkedonker. Hier ben ik dus niet van plan om ook maar een voet te verzetten. Plankje terug omhoog en een zaklamp gevraagd. En met de instelling ‘als de VietCong het kan, dan ik ook!’ begin ik aan mijn tunnelavontuur. De gids had nog meegedeeld dat er onder meer slangen, spinnen en scorpioenen in kunnen rondkruipen. Tot op heden weet ik nog altijd niet of het een grapje was of bittere ernst.
Gelukkig ligt er een dik tapijt van bladeren en dus kan ik het kruipend ongedierte niet zien. Wat ik wel tegenkom zijn de vleermuizen, die hangen lekker aan het plafond te bengelen. Ik was de tocht begonnen op handen en voeten, al snel werd dat handen en knieen, maar zelfs dat is geen optie om onder de vleermuizen door te geraken in een tunnel die maar 40 cm hoog is. Door het licht van de zaklamp vliegt er eentje weg vlak boven mijn kop. Dju, wat had ik op dat moment spijt dat ik mijn pet had afgedaan en misschien nog wel meer spijt dat ik hier aan begonnen was. Na wat gevloek duik ik in sluipstijl onder de vleermuizen door. Bij de eerste 2 splitsingen kon je zien dat een gang doodloopt, bij de derde niet. Nog maar wat gevloek alvorens ik de kant kies waar de minste vleermuizen hangen, enkele meters verder is gelukkig de uitgang. Boven de grond waren ze zich al aan het afvragen waar ik bleef. Na mij was er nog een jonge gast die er zich aan waagde maar die had zich al snel teruggedraaid na het zien van de vleermuizen. In de vergrootte tunnels begeven de meeste zich wel, hier kan je in eendenpas doorheen ofwel op handen en voeten. Leuk om te doen, maar echt niet vergelijkbaar met de originele tunnels. Respect voor de soldaten die hier dag en nacht doorheen kropen.

In de namiddag bezoeken we het War Remnants Museum. Hier krijgen we een goede inkijk op de oorlog en de langdurige effecten die Agent Orange hebben op het land.
De laatste dag bezoeken we het Independance Palace, Opera House, Notre Dame. We eten het bekende Vietnameese gerecht, Banh Mi. Een broodje met groenten, pate, kip, varkens en worst, chillisaus en nog een speciale (voor ons onbekende) saus. Overheerlijk!!
Na HCMC is het de beurt aan Dalat. Deze plek stond oorspronkelijk niet in onze planning, maar de Lonely Planet omschrijft het als de mini-versie van Parijs. Omdat de afstanden in Vietnam zo groot zijn, rijden hier bijna geen gewone bussen, alleen sleeperbussen. Deze rijden dag en nacht en dus zitten we 7 uur lang in een sleeperbus. Ze zijn gemaakt op maat van de locals, iedereen die langer is dan 1m70 kan de benen niet strekken. Iedereen die een schoenmaat heeft groter dan 40, kan de voeten niet rechtzetten. Niet erg comfortabel, maar we geraken er toch. De bus stopt aan het busstation en vandaaruit nemen we een gratis taxi naar het centrum. We kiezen lukraak een straat op zoek naar een hostel. Iemand van de touroffice houdt ons tegen en vraagt of we een bed zoeken voor de nacht. Hij belt naar Hin, de eigenaar van Smiley Backpackers. Enkele minuten later stopt er een gast op een brommer voor de deur. Ik mag mee om naar de kamer te gaan kijken en hij zou me terugbrengen indien we de kamer niet goed vonden. Met mijn dagrugzak op mijn rug en mijn grote rugzak van 20kg tussen het stuur en zijn knieen vertrokken we richting het hostel. En terwijl ik de kamer ging inspecteren, werd Bart al opgehaald. Voor $4 een bed met ontbijt in een familiehostel leek me een goede investering.
Waar komen we vandaag vandaan? ‘Ho Chi Minh’,  was mijn antwoord, maar al snel kreeg ik wat geschiedenis mee. De Zuid-Vietnamezen houden vast aan de naam Saigon. De oorspronkelijke naam gegeven door de Fransen. De Noord-Vietnamezen hebben tijdens/na de oorlog de naam veranderd in Ho Chi Minh. En voor zolang we in Zuid-Vietnam zijn spreken we dus van Saigon.
Dalat is zoals de Lonely Planet het heeft omschreven, een rustige romantische stad. De stad zit vol met Easy Riders, mannen op motorbikes die je een dagtrip of een meerdaagse trip aanbieden. Ook onze hosteleigenaar Hin is een easyrider en dus boeken we bij hem een countrytour. We vragen om zelf te mogen rijden en dat is geen probleem, we krijgen beide een brommer en een Engelse meisje rijdt mee op Hin zijn motor. We bezoeken bloemenvelden, aardbeienvelden, een waterval, een pagoda, een koffieplantage waar ze de wereldberoemde weasel koffie maken. Dit is de koffie die is uitgekakt door civits, een katachtig dier. Thuis kost een pakje van 1 kg gemiddeld 550 euro. Hier kan je dan ook niet vertrekken zonder te proeven. Grote koffieliefhebber Bart besteld een kopje en zelfs ik neem voor de 2de keer in mijn leven een slokje. Mijn mening zal ik maar voor mezelf houden, maar Bart vond het wel ok.
We bezoeken ook een zijdefabriek. We krijgen het hele proces te zien en op het einde houd Hin ons enkel gedroogde zijdewormen voor. Na een eerste weigering geven we toch toe en steken ieder eentje tussen de kiezen. De smaak valt wel mee, vergelijkbaar met walnoten. Maar het is zo droog dat ik toch moest grijpen naar de fles water om het te kunnen afslikken. Niet voor herhaling vatbaar, maar we kunnen wel zeggen dat we insecten hebben gegeten.
’s Avonds worden wij en al de andere die een trip hadden geboekt uitgenodigd voor een familiedinner. Omdat de vrouw des huizes nog wat hulp kan gebruiken vroeg Hin me of ik kan helpen met het koken. En dus spendeer ik een uurtje aan het rollen van mini-loempia’s. Met de hulp en goede Vietnameese raad van de 6-jarige dochter en het 5-jarig neefje liep dat traag maar gesmeerd. Zoals we het gewoon zijn in Azie is het weer lekker en veel. Afgesloten word er met de nodige biertjes en rijstwijn. ‘Một Hai Ba Yo!’ roepen ze bij iedere shot. (Vertaling: 1, 2, 3 Proost!) De kleine buurtwinkel enkele huizen verder voorziet ons met de nodige rijstwijn die de kindjes gaan kopen voor ons en net voor sluitingstijd geven ze ons nog gratis frieten.
Ik laat de alcohol aan me voorbij gaan zodat ik van een goede nachtrust kan genieten en ’s morgens monter kan opdagen voor het canyoning. Canyoning is eigenlijk abseilen over watervallen. We leren eerst enkele technieken op het droge zodat we veilig kunnen afdalen. De eerste twee afdalingen zijn over een droge rots om dan te belanden in de rivier. Aan de top van de derde waterval kregen we onze lunch, daarna konden we de andere groepen achterna de waterval naar beneden. Ongeloofelijk stijl recht door een waterval met op het einde een 4m hoge vrij val in de rivier. Op blote voeten mogen we deze niet doen, liefst sokken en anders schoenen. En dus ga ik op mijn sokken naar beneden recht door de waterval, het is aardig vasthouden want het water spuit langs alle kant tegen je op. Halverwege stop je even voor een fotogelegenheid en dan door. Wanneer de gids onderaan zijn armen kruist, stop je en bij ‘one, two, three, go’ laat je alles los en maak je een vrije val van 4m recht het water in. De laatste noemen ze hier de wasmachine. Hier ga je doorheen een waterval die je rond laat draaien zoals in een wasmachine. Dit is echt wel een dag dat ik enkele grenzen heb verlegd. 
De laatste dag bezoeken we het Crazy House en lopen we rond het meer. Omdat Hin de ochtend voordien was vertrokken met 4 Australische vrienden voor een easy rider trip naar Nha Trang, krijgen wij zijn oudere broer mee. Quin neemt mij en Bart mee voor een driedaagse motortrip door de Eastern Highlands van Vietnam. Bart krijg zijn eigen brommer en ik kruip bij Quinn achterop de motor. De echte easyrider experience. Valiezen achterop gebonden en weg zijn we. Na een korte stop aan het oude treinstation in Dalat dat tegenwoordig alleen nog maar toertjes rijdt doorheen de stad rijden we twee dagen lang door de gebergtes van Vietnam, we stoppen o.a. bij een rubberplantage, een peperplantage, een champignonnenboerderij, een cashewnotenboom, een cacaoplantage (waar we verse cacaobonen proeven), we nemen ook nog een duik in een waterval. En de waterrat die Bart is, blijft hij hoog en droog op de kant terwijl Quinn en ik ons begeven achter de waterval voor een sterke douche. Daarna nemen we nog een duik in het meer. We zijn de enigen daar, het lijkt wel paradijs. Verder word er veel gereden, veel koffiestops gemaakt, nog vaker fotostops gemaakt en natuurlijk lekker gegeten. Onderweg worden we getrakteerd op magnifieke vergezichten.
De eerste nacht verblijven we in een longhouse in Lak Lake, we hadden het huis helemaal voor onszelf. De tweede nacht verbleven we in een sjiek hotel. De derde dag stoppen we bij een vrouw die rijstpapier aan het koken is. We zien het proces en Quinn besteld ons een bord met rijstpapier. Een vel gedroogd dan een vers en nog een gedroogd met een chilisaus als dipje, om je vingers bij af te likken. We maken nog een stop bij een waterval en zetten dan koers richting Na Trang. Het wordt een lange derde dag met zo’n 180km op de teller.
Na Trang staat omschreven als de strandbestemming van Vietnam, maar eigenlijk is Vietnam helemaal geen land om aan het strand te gaan liggen. Naar Vietnam kom je voor de bergen en de rijstvelden. We lopen naar het strand waar de golven bijna een meter hoog zijn en het water ijzig koud. Voor ons avondmaal vinden we enkele straatkraampjes in de buurt.  De menu’s zijn er in het Russisch en het Vietnamees en de locals spreken u aan in het Russisch, we komen er al snel achter dat we in mini-Moskou zijn beland. Overal vind je ze en laat dat nu net zijn dat ik niet wil, Russen tegen het lijf lopen. Tevens is alles in de stad overprijst en dus boeken we zo snel mogelijk een nachtbus richting Hoi An.


Hoi An doet me denken aan Luang Prabang in Laos. In Old Town is gezelligheid troef met winkeltjes, restaurants en bars, iets verderop over de Japanse brug vind je een leuke avondmarkt. Onderhandelen is wel een must en na een nacht in een sleeperbus waar je geen oog dicht hebt gedaan, zijn onze onderhandelkunsten niet wat ze horen te zijn. Ik laat me dan ook een veel te dure lakenzak aansmeren, nog altijd goedkoop naar Europese normen, maar na 3 maanden in Azie heb je een andere idee van duur. Toen Bart even verderop enkele leuke souveniers vond en de vrouw ons een te lage prijs aanrekende, liepen we dan ook met een grote smile op ons gezicht naar buiten. De meeste restaurantprijzen waren aan de hoge kant, maar we vonden een leuke NGO waar de prijzen meevielen. Lunchen deden we ertegenover bij Madam Khanh, The Banh Mi Queen. Volgens haarzelf, haar klanten en het internet de enige echte Banh Mi Queen. En dat kunnen we beamen, een overheerlijk broodje dat niemand in Vietnam kan evenaren. Het leuke aan een Banh Mi is dat geen twee verkopers hetzelfde broodje maken.
Omdat Bart graag de drakenbrug in Danang wil zien, zoeken we een brommerverhuur. Aangezien er geen bergen aan te pas komen, huren we 1 brommer voor ons 2 om de kosten wat te drukken. We vertrekken ’s morgens richting Danang dat op 1,5 uur van Hoi An ligt. Daar aangekomen ondervinden we dat er buiten de brug niet veel te doen is in dit dorp. We vinden een museum waar we enkele uurtjes spenderen en daarna gaan we in de bar zitten wachten tot het donker word. Dan wordt de brug verlicht en zoeken we enkele leuke fotoplekjes. In het pikkedonker en al serieus afgekoeld zetten we koers richting Hoi An. We komen langs een accident waar de ambulance net iemand heeft ingeladen. De brommer ligt volledig gehavend op straat. Ons eerste ernstige accident wat we zien in Azie. Verder verloopt de rit naar huis vlotjes.

DEEL II
Vanuit Hoi An zetten we koers naar Hue, de oude keizerlijke hoofdstad van Vietnam. Ons hostel in Hue is het Google Hotel. We lopen naar waar we denken dat het ligt en staan dan even rond te draaien op een kruispunt. Al snel komt er iemand aan ons vragen waar we naartoe willen, blijkt dat hij de eigenaar is van het Google hotel. We krijgen de kamer te zien en dingen dan wat af, zo krijgen we een leuke prijs voor een mooie ruime kamer inclusief ontbijt.

Prioriteit nummero uno is Bart zijne haardos eens onder handen laten nemen. Niet ver van ons hostel liggen 3 kapperszaken, eentje leeg, eentje vol en eentje halfvol. Die laatste springen we binnen met een pasfoto in de hand. Bart legt uit wat hij wil en neemt dan plaats in de stoel terwijl ik met de camera het hele gebeuren volg. Het resultaat is te zien bij de foto’s.
We bezoeken het Citadel, dit Keizerlijke paleis is een replica van de Verboden Stad in Peking. Tijdens de gevechten van het Tet-offensief is het keizerlijke paleis grotendeels vernietigd.  We lopen tegen 10u30 binnen en worden er al onmiddelijk aan herinnert dat we toeristen zijn. Onze inkom was namelijk dubbel dan dat van de locals. Tegen 12 uur komen we tot de conclusie dat we geen lunch bijhebben en dus overleven we op een flesje cola tot 17 uur, nadat we alles gezien hebben en het ook is beginnen regenen, springen we binnen in een local noodletentje, we bestellen noodlesoep, ons favoriete eten sinds we in Vietnam zijn.  

De volgende dag lopen we naar de Pagoda, vrij ver zo blijkt en voor terug te gaan zoeken we dan ook transport. De boot die ons naar de overkant van de rivier kan brengen is opeens 10x zo duur geworden als deze morgen. Blijkbaar geraak je voor een goede prijs totaan de pagoda, maar als je terug naar het dorp wil, mag je diep in de buidel tasten.
Dan maar een brommer-chauffeur, ook hier moeten we goed afdingen maar we krijgen een redelijke prijs en springen op de brommer. Jaja, allebei op dezelfde brommer. De chauffeur aan het stuur, ik erna en Bart sluit het rijtje af. Voetjes voor de middelste passagier zijn er niet en dus moet ik mijn voeten in de lucht houden de hele rit lang. Voor een kleine Aziaat is de kans dat ze de grond raken vrij klein. Maar een Westerse van 1m80 heeft gegarandeerd nieuwe zolen nodig als ze de voeten laat hangen. De chauffeur zit op het puntje van de zit, Bart op de ijzers en ik ertussenin geplet. Zo knallen we door het drukke verkeer, naar links, naar rechts, groen licht, rood licht, brug op, brug af. Hilariteit alom!!

De laatste grote trekpleister zijn de Emperor Tombs. Met de brommer bezoeken we o.a. Tu Doc en Khei Dinh. Deze laatste is eigenlijk de enige echt de moeite waard om te gaan bezoeken. Hij is vrij recent gebouwd, je kan de tombe niet zien, maar het gebouw zelf is echt de moeite waard.
We nemen alweer een sleeperbus, maar deze keer is de rit maar enkele uurtjes en komen we rond 22 uur aan in Phong Nha. De uitvalsbasis om de Phong Nha Caves te bezoeken. Hier heb ik ook afgesproken met Julian, een Franse backpacker waar ik 3 jaar geleden een tijdje mee heb rondgereisd in Nieuw-Zeeland. Het is een warm weerzien en hij geeft ons wat goede raad voor de Caves. Omdat het zijn laatste avond is in Easy Tiger drinken we samen enkele biertjes vooraleer we afscheid nemen. De volgende ochtend staan we paraat in het hotel voor een ontbijt en een gratis briefing over de caves.

Omdat we niet veel tijd hebben, ons visum kort op en we moeten Sapa en Halong Bay nog zien, vallen de meerdaagse trips al uit de boot. Shamus verteld dat we de Phong Nha Cave en Thien Son Cave zelf kunnen bezoeken, je zoekt 11 andere personen en boekt een Dragon boat. Er stonden ongeveer 20 mensen te luisteren rond de pooltafel dus 10 anderen vinden was geen probleem. Tien minuutjes later liepen we richting de boten, de boot kost 600 000 dong, dat bedrag delen door 12 + de inkom voor beide grotten maakt de prijs goed doenbaar. Phong Nha Cave werd tijdens de Amerikaanse oorlog gebruikt als hospitaal en opslagruimte. De caves zijn echt mooi, zeker Thien Son Cave, deze is kleiner en minder toeristisch, maar voor ons en mij persoonlijk de mooiste grot die ik tot nu toe in mijn reizen heb gezien.
De tweede dag huren we een brommer naar de Paradise Cave en de Dark Cave. We wandelen de 1 km lange boardwalk door de Paradise Cave. Deze grot is de langste droge grot ter wereld, met een tour kan je een trekking van 7 km doen. Halverwege tussen de Paradise Cave en de eco-trail krijgen we platte band, dus zit er niets anders op dan de brommer te duwen naar de eco-trail enkele honderden meters verderop. Daar kregen we van de receptioniste te horen dat ze geen telefoon had, nu zat er toevallig een local te bellen en dus vroegen we aan de receptie om te vertalen. Gelukkig mochten we zijn gsm gebruiken om de eigenaar van de brommershop te bellen. Omdat het al laat in de namiddag was en Bart toch niet in de Dark Cave ging gaan, bleef hij wachten op de eigenaar om de band te maken, terwijl ik te voet mijn tocht verder zette naar de Dark Cave, die volgens Bart echt niet ver kon zijn! Al snel werd me duidelijk dat het toch ook niet dichtbij was. Er passeerde heel wat volk, zowel locals als toeristen, maar niemand die stopte om me een rit aan te bieden. Enkele locals vroegen wel waarom ik aan het wandelen was, maar tegen dat ik een antwoord gaf waren ze alweer de bocht om. Nadat ik al 20 minuten aan het wandelen was, vertraagde er opeens een brommer, een jong meisje wijst naar de vrije plaats op haar brommer en ik begin als een gek te knikken en achter haar aan te lopen. Ze stopt en ik spring achterop voor de laatste 200 meter die ik nog moest afleggen. Beter laat dan nooit zeker!!

Van de locals kan ik het nog begrijpen, maar als toerist en zeker als backpacker is het maar een kleine moeite om te stoppen en even te vragen of alles in orde is. Het is niet alsof je voor je plezier in 40 graden Celcius door een Nationaal Park wandelt. Maar goed, ik ben er geraakt en kan de Dark Cave doen met nog 3 anderen.
Deze grot is toch wel iets speciaals. Je gaat met een zipline over de rivier, daarna zwem je met een zaklamp op je kop de grot binnen, neem je een modderbad en een eventueel moddergevecht, was je jezelf terug schoon en zwem je in het donker door de grot. Tegen dat mijn avontuur hier gedaan was, was ook mijne chauffeur komen opdagen met een nieuwe brommer. Ondertussen was het bijna donker, hoog tijd dus om terug naar huis te keren.

Hoewel we maar weinig tijd hadden, hebben we toch 4 grotten bezocht in 2 dagen tijd. Er zijn verschillende caves te bezichtigen in en rondom het Nationale Park. Je kan bv. vanuit Phong Nha ook een trekking doen naar Hang Son Doong. De grootste grot ter wereld is zo groot dat een Boeing 747 kan vliegen door de grootste kamer, je moet er wel een 6-daagse trekking voor overhebben om er te geraken. Misschien nog iets voor een volgende keer?!
Om 21 uur verlaten we het dorpje en zetten met de nachtbus koers naar de hoofdstad van Vietnam, Hanoi. We komen aan om 7 uur ’s ochtends. Bart zet zijn gps aan en we lopen richting hostel. Tot hij opeen stopt en tot de conclusie komt dat ons hostel de andere kant uit ligt. Argh, niet wat je wil meemaken om 7 uur ’s ochtends op nuchtere maag en na een waardeloze nacht. Dus draaien we maar om. De nachtbewaker van ons hostel ligt nog te slapen en dan zit er niets anders op dan hem wakker te maken. Drie verdiepingen omhoog in een krappe en lage gang vooraleer we aan onze slaapplek geraken.

Hanoi gebruiken we als uitvalsbasis voor tours naar Sapa en Halong Bay. Enkele goede tours vinden we bij Friends Travel, een reisbureau uitgebaad door de Nederlandse Sidney en zijn Vietnameese vrouw. We krijgen de nodige uitleg en boeken eerst The Real Sapa Experience, een 2-daagse begeleide wandeling doorheen de rijstvelden en de minderheidsdorpen in Sapa.
In de namiddag wandelen we rond het meer en vinden een pleintje waar er veel volk is. Kinderen die skeeleren of skaten, danseressen die een reclamefilmpje aan het opnemen zijn. We planten ons neer op de stenen en kijken een tijdlang rond. Na een tijdje komt een meisje op ons af en vraagt of ze wat met ons mag komen babbelen. Ze blijkt een studente informatica te zijn die oorspronkelijk van Nigeria is, maar in Engeland woont. Ze studeert nu voor 1 jaar in Hanoi.

’s Avonds maken we onze valiezen. Die droppen we de volgende ochtend af bij Friends Travel en springen we op de bus naar Sapa. We boeken ook 1 dag extra in Sapa Town. We verblijven in een hotel uitgebaad door de ‘zus’ van Sidney zijn vrouw. We komen er ook achter dat Bond en Kate, onze reisgenootjes vanuit Cambodja, in Sapa zijn. Zij nodigen nog enkele mensen uit en we gaan allemaal samen dineren.
De volgende ochtend staat onze gids al klaar als we beneden komen. Dung, een 21-jarige gast uit een van de minderheidsdorpen. Hij neemt ons op sleeptouw voor de komende twee dagen. Wij zijn de enige, we krijgen dus een privetour. Sapa staat bekend om zijn rijstterrassen. Aangezien het in de bergen ligt en het daar wat kouder is, wordt er maar 1x per jaar geoogst, meestal begin september, dan is ook alles goudkleurig. Nu is alles een bruine modderpoel, je ziet maar enkelen in het veld werken, zij zijn de terrasranden aan het verstevigen. We hebben onze wandelschoenen aan en enkele warme kleren, maar de zon straalt en al snel kunnen we de mutsen, sjaals en fleecetruien wegsteken en wandelen we in een T-shirt rond. De grond is wel overal nat, modderig en als je dan even een verkeerde inschatting maakt, zoals bv. een modderklot aanzien voor stevig zand, sta je opeens enkeldiep in de modder. Mijn hele rechtervoet zonk weg en dan kom je tot het besef dat je nog 2 dagen moet wandelen, tja that’s life zeker! Even verderop vind ik een stroomend beekje. Schoen en sok uit en alles voorzichtig wat afspoelen. De tribesvrouwen die ons al sinds het begin van de wandeling volgen, nemen al snel mijn schoen uit mijn handen en beginnen hem met gras en bladeren zuiver te maken, ze zijn vrij goed waterdicht die Cambodjaanse wandelschoenen van mij, maar nadat zij er klaar mee waren was mijn schoen niet veel zuiverder maar wel veel natter en dus loop ik voor de rest van de dag met 1 droge en 1 natte schoen. Voordeel is wel dat het nu al minder erg is om eens door een plas te lopen, natter dan natst gaat mijn schoen niet worden.

De vrouwen volgen ons op de voet, ze spreken geen Engels maar met handgebaren proberen ze toch kleine conversaties te maken. Wat ik ook al in Cambodja heb gezien, wordt ook in Vietnam nog maar eens bevestigd. Het zijn echte natuurmensen, we krijgen allebei een kadootje van hun. Bart krijgt een paardje gemaakt uit een steel van een varen, terwijl ik een hartje krijg gemaakt van de steel en blaadjes van een varen. Schitterende kunstwerken, net zoals de sprinkhaan uit een (grote) grasspriet die ik in Cambodja ooit had gezien.
Terwijl Dung zijn uitleg doet, zijn de vrouwen er om ons een handje te helpen bij de modderige of gladde stukken op de weg. Zelfs als je er niet om vraagt, pakken ze je bij de pols en met hun plastieke slippers lopen zij gewoon door de modder en leiden je van rots naar rots.

Nadat we aan een klein eettentje waren gestopt voor lunch, kwam de kat uit de zak. Of beter gezegd, de armbanden, de tassen, kussenslopen, ... . De vrouwen haalden al hun koopwaar uit hun tas. Dung verzekerde ons dat we ons niet verplicht moesten voelen om iets te kopen, maar dat indien we iets kochten we wel bij de vrouwen die met ons mee hadden gelopen moesten kopen. Iedere toerist had wel iemand in zijn kielzoog hangen en allemaal zijn ze even verbaasd als de oh zo vriendelijke vrouwen hun koopwaar bovenhalen. We bekijken de marchandise en besluiten om toch maar iets te kopen. Bart koopt 2 kussenslopen en ik koop een schoudertas en een klein handtasje. Alles is volledig zelfgemaakt, met de natuurlijke kleur indigo geverfd en versiersels opgeborduurd. We bieden af, maar betalen waarschijnlijk toch nog teveel. Ochja, nu kunnen ze tenmiste weer even hun gezin onderhouden. Bij zo’n mensen weet je dat het geld niet wordt besteed aan nutteloze dingen en dat geeft dan ook een goed gevoel.
De nacht spenderen we in een homestay bij een lokale familie. De volledige bovenverdieping was ter beschikking gesteld voor de gasten, wij hadden dus 16 matrassen op de grond voor onszelf. De familie had 2 kleine kinderen, een meisje van 4 jaar en een jongen van 7 jaar. Heerlijk om weer eens te kunnen ravotten met die kleine rakkers.  

We krijgen een heerlijke menu. En hoewel Vietnam overal goed eten heeft ,in de restaurants en de lokale tentjes, kan dat toch nooit tippen aan een homecooked meal. We laten het dan ook smaken en spoelen alles gretig weg met Vietnamese rijstwijn. Onze gids is met zijn 21 jaar nog een groen blaadje en al snel boven zijn theewater. Ook de gastvrouw en haar moeder drinken regelmatig eentje mee.
De tweede dag lopen we opnieuw tussen de velden door op weg naar een waterval als Dung opmerkt dat we qua tijd wat voorliggen op schema. Hij stelt ons voor om naar de top van een berg te lopen voor een schitterend uitzicht, waarschijnlijk in de veronderstelling dat wij toch gaan weigeren,  Bart was nu al helemaal pompaf, maar dat is buiten mij gerekend. Watervallen zijn er genoeg, maar een spectaculair uitzicht van de rijstterrassen van Sapa krijg je maar 1 keer in je leven. Gelukkig weet Bart na 3 maanden al dat ik een extra wandeling nooit zal overslaan en dus beginnen we aan een klim omhoog totdat we opeens tussen de terrassen omgeven door modder en water staan. Onze gids loopt met zijn 50 kg gemakkelijk over de randen heen en zinkt maar enkele millimeters weg. Ik loop erachteraan en zink al enkele centimers weg, voor Bart is er dus geen proberen aan. Regelmatig moet ik eens een iets te grote stap zetten of zelfs een kleine sprong en dat op een afbrokkelende zandrichel van maar 10 tot 15 centimeter breed met aan weerzijden een zwem- of , als je iets minder geluk hebt, modderveld. Ik haal de overkant en word daar gedumpt terwijl Dung terug gaat voor Bart te helpen. Na 10 minuten wachten en me afvragen waar ze in godsnaam naartoe waren (want ik kon alleen niet terugdraaien) komen ze enkele terrasblokken lager als mij afgestrompeld. Dung had voor Bart een grote bamboo wandelstok gemaakt waardoor hij zich recht kon houden en kon testen hoe diep het water of de modder was. We hebben wat afgevloekt en afgelachen maar het beloofde uitzicht boven op de berg was werkelijk adembenemend. Daarna dalen we terug naar de dorpen om zo in de namiddag opnieuw in het hostel te arriveren. Daar krijgen we een kamer ter beschikking totdat onze nachtbus vertrekt.  We droppen onze wandelschoenen ook nog even bij een lokaal winkeltje die in een uurtje tijd beloofd onze schoenen zuiver en droog te hebben. Ondertussen sloffen wij door het dorpje rond op de plastieke slippers die we ter vervanging gekregen hadden.

Met de nachtbus arriveren we vanuit Sapa om 3u20 in Hanoi. We lopen richting Downtown hostel, zij hebben een 24-uurs receptie en hier boeken we dan ook een bed voor ’s avonds. Daarna sturen ze ons richting 5de verdieping waar er lounge zetels staan en we nog enkele uurtjes de oogjes kunnen sluiten.
Voor onze tweede trip boeken we opnieuw bij Friends Travel, deze keer een tour naar Halong Bay, een van de 7 wereldwonderen. Omdat het weer wat minder is, duwen we al onze warme kleren in onze daypack en na de gratis pannekoeken van ons hostel lopen we richting Friends Travel. Deze keer zijn we niet alleen, we zitten op de boot met 9 anderen. We planten ons neer op het bovendek om van de mooie uitzichten te genieten, maar de koude wind maakt het toch wat minder plezant. Onder de deken dan maar, muts op, af en toe eens een grote teug van onze gratis gekregen (en niet te drinken) buckets om de hitte te bewaren. Na de lunch stoppen we om te gaan kayakken en in de late namiddag arriveren we dan op Cat Ong, een klein eiland met enkele bungalows. Omdat we voor de goedkope optie hadden gekozen lagen we in een familie bungalow met 5 anderen. We nemen de kinderkamer, deze heeft een deur, 2 aparte bedden en een aparte douche. Zo liggen we toch nog wat afgeschermd van de rest.

De accomodatie op het eiland is nog in aanbouw, in het restaurant staan nog geen ramen en dat maakt het een zeer winderige bedoening. We proberen ons wat op te warmen aan ons BBQ dinner en het kampvuur, maar besluiten toch om vroeg in ons warm bedje te kruipen. En het is letterlijk warm met de elektrische deken in ons bed.  
We hadden de optie om een dag extra op het eiland te blijven en dat deden we dan ook. In de voormiddag klimmen we ons een weg na de lookout en in de namiddag na ons middagdutje lopen we naar het strand aan de andere kant van het eiland. Verder was het een dag om te relaxen. Op onze laatste dag worden we met de boot naar het grote eiland Cat Ba gebracht, vandaaruit nemen we een mountainbike tocht tot de ferry en gaat de rit terug naar huis.

Nu Vietnam is afgerond kunnen we terug naar Bangkok vliegen juist op de dag dat ons visum vervalt, geen seconde te vroeg dus.
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten