Philippines, a country that has it all.

Na de 2de aardbeving in Nepal heb ik besloten om mijn plannen nog maar eens om te gooien. Oorspronkelijk stonden de Filipijnen niet op mijn programma omdat het in verschillende delen nog onrustig kan zijn. Maar de foto's die ik op Facebook zie verschijnen zijn stuk voor stuk adembenemend. En na wat opzoekwerk en verschillende gesprekken met andere backpackers die er wel geweest waren, was mijn besluit snel gemaakt. De Filipijnen leek mij een mooi alternatief voor het verwoeste Nepal. Vanaf 1 juni begint het laagseizoen en ook het regenseizoen. Maar ik neem toch liever mijn kansen met een tyfoon dan met een aardbeving. 

En sinds midden 2014 is de gratis visum-on-arrival uitgebreid van 21 naar 30 dagen. Maar je moet wel kunnen bewijzen dat je binnen de 30 dagen terug buitenvliegt. Ik heb dus heel wat opzoekwerk voor de boeg. Vliegen met AirAsia vanuit Yangon gaf me de optie om 's morgens te vertrekken, 8 uur door te brengen op de luchthaven in Kuala Lumpur en dan 's avonds te vertrekken naar Manila of Cebu, om daar in 't holst van de nacht aan te komen. 's Nachts arriveren in de Filipijnen leek me nu net even geen goed idee. Zeker niet na Adrienne haar verhaal. Zij was gearriveerd om 4 uur 's ochtends in Delhi (India). En hoewel ze er zelf geen graten in zag toen ze de vlucht boekte, kwam ze er al snel achter dat dit verre van ideaal was. Mijn andere optie was 2 aparte vluchten boeken. Eentje met vertrek uit Yangon 's avonds, een nachtje slapen op Kuala Lumpur Airport en 's middags te vertrekken naar Kalibo Airport. En aangezien Kuala Lumpur Airport als 8st beste staat genoteerd om te overnachten, koos ik voor die optie.

Mijn eerste vlucht verloopt vlot en mooi op tijd landen we op KL. Bij de Immigratie laat ik even weten dat ik alleen maar door de douane moet om mijn valies op te halen en ik een nieuwe vlucht heb de volgende dag. Maar zoiets als een transfer visum geven ze hier niet, ik krijg gewoon opnieuw een 90-dagen entry en om middernacht sta ik aan de bagageband te wachten. Altijd bang afwachten of je bagage wel op het juiste vliegtuig is geraakt, zeker als je 2 aparte vluchten boekt en om een of andere duistere reden rolt mijn valies altijd als een van de laatste van de band af. Maar ook hier verloopt alles vlotjes, hout vasthouden maar de vliegmaatschappijen zijn tot nu toe nog nooit bagage van mij verloren. In de vertrekhal liggen wel 50 mensen te slapen. Ik zoek een rustig plekje, rol mijn slaapzak uit, kleine valies wordt gebruikt als kussen en grote valies op de kar naast me, alle valiezen aan elkaar gemaakt. Overal cijfersloten op en mijn geld en paspoort op mijn lichaam. Oordopjes in en oogjes toe.
Tegen 8 uur kon ik inchecken en daarna kon ik met de overschot van onze Maleisische Ringgit van onze tijd in Kuala Lumpur stad een ontbijt kopen. Ongelooflijk hoeveel mensen er al bij McDonalds en andere fastfoodketens zitten te eten zo vroeg op de ochtend en omdat de croissants en pasteries mij ook niet kunnen bekoren, kies ik voor een panini en frieten als ontbijt. Voor velen van jullie klinkt dat waarschijnlijk als een luxe-ontbijt, maar ik zou veel geld geven voor een boterham met (goeie) kaas of zelfs hagelslag. Want toastbrood met nutella houd de broek ook niet op.

Voor mijn vlucht uit de Filipijnen heb ik de flexibele versie geboekt bij AirAsia. Dat betekent dat ik 1x mijn vlucht mag omzetten, moest er een tyfoon aankomen dan kan ik op het eerste beste vliegtuig richting Borneo springen. Ik krijg ook een premium zitje dat ik zelf mag kiezen, yeah meer beenruimte, en een snack naar keuze.

Onze vlucht naar Kalibo verloopt met veel turbulentie en dus zitten we het grootste gedeelte van de vlucht vastgegespt in onze zetel. Als opeens ons vliegtuig enkele seconden een vrije val maakt, komt er wat gegil te voorschijn maar verder niet veel erg. De meeste locals lijken het wel gewoon te zijn. We dalen en net voor we de landingsbaan raken, trekt de piloot volle bak terug op en gaan we opnieuw de lucht in. We maken een rondje en proberen het nog eens. Deze keer landen we wel veilig. We krijgen verontschuldigen voor de vreemde landing, de landingsbaan is namelijk vrij kort en net op het laatste moment was er een verandering van windrichting en dus moest de landing afgebroken worden.

Bij de geldautomaat ga ik in lijn staan, 4 Russen, 2 Nederlandse meisjes, het lijkt niemand te lukken en dus vrees ik al voor het ergste. Deze automaat is namelijk vaak leeg. Maar met mijn VISA haal ik 20 000 peso af, in briefjes van 1 000 natuurlijk. Dat word weer een plezier om een fles water te betalen van 40 peso en zelf een kamer voor 350 peso geeft vaak nog problemen. Daarna boek ik Southwest Tours, zij bieden een volledig service aan van de luchthaven tot mijn hotel in Borocay.

Borocay is een van de grote toeristentrekpleisters. White Beach is een 4 km meter lang strand volgebouwd met sjieke hotels en dure restaurants. Gelukkig zijn er ook enkele budget opties. Ik verblijf in Tree House Resort, in een slaapzaal van 4 met een ventilator.
Na mijn maandje Myanmar is het hoog tijd om nog eens een wasmachine te gebruiken en dus dump ik mijn vuile spullen bij de receptie. In het restaurant is er iedere avond live muziek en lekker eten, ik bestel een pasta en luister naar de zanger die op de achtergrond speelt, maar al snel wordt ik gestoord door een stomme toerist die Youtube filmpjes aant kijken is zonder koptelefoon aan de bar. Arghh! (En de volgende avond presteert hij het om te skypen zonder koptelefoon).
Het eten is prijzig maar superlekker en dus gaan we eens voluit met een Sizzler Cheesy Beef met frieten en 2 biertjes. Op de tafel liggen enkele boeken waaronder het Engelse leesboek 'A brief history of the death', een goede keuze voor enkele uurtjes tijd te doden op het strand.

Tijd om het eiland te verkennen, normaal gezien zou ik opteren voor een brommer of een fiets, maar met prijzen drie- tot vijfdubbele dan in de buurlanden en waarschijnlijk ook buureilanden, wordt het dan maar een lange wandeldag. 

Ik besluit om eerst naar Mt Luho te wandelen. Ik loop naar de lookout en krijg een mooi 360 graden uitzicht over het eiland. Ik spot een verlaten strand en besluit ik om koers te zetten naar daar. Vier andere backpackers hadden hetzelfde idee, maar straat na straat, we leken niet dichter in de buurt van ons strand te komen. Toen de meisjes over een hek wouden klommen werden we teruggeroepen door een lokale vrouw die net met een buggy kwam doorgereden. Weg volledig aflopen was haar advies en dus blijven we wandelen in de hitte. In een klein dorpje krijgen we te horen dat het nog minimum 40 minuten is tot Puka Beach, mijn originele bestemming van toen ik deze morgen vertrok, en terwijl ik even uitrust met een cola, zet de rest hun weg verder.  We besluiten allemaal om dan maar naar Puka Beach te lopen. Als ik opeens aan een T-splitsing uitkom, kies ik de rechterkant, geen idee waarom, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat ik toch richting het verlaten strand aan het wandelen was en dus zet ik ook maar door. Het is er heerlijk rustig, enkele verkopers en 2 eetstandjes. Ik begeef me naar de rechterkant van het strand en neem een duik, geen ander mens te bespeuren. Het water is ook veel zuiverder dan op White Beach, daar zit het vol met algen. Voor een uurtje koel ik af en zet dan druipnat mijn koers verder naar Puka Beach. Dit strand ligt vol met kleine schelpjes en is solo verantwoordelijk voor de bekendheid van Boracay. 

Ik neem een duik, lees wat in mijn boek, drink een kokosnoot en wacht op de zonsondergang. Enkele stalletjes aan de ingang verkopen juwelen en kunstwerken gemaakt uit de Puka schelpen. Ik vind een mooie armband en besluit om een gokje te wagen. Mijn enkelbandjes zijn gemiddeld 1 tot 2 euro en dus was ik van plan om af te dingen naar 60 peso, maar toen ik naar de prijs vroeg en te horen kreeg dat hij 20 peso koste, vond ik daarop afdingen toch wat belachelijk en dus geef ik haar met veel plezier het gevraagde bedrag. De 4 uur durende wandeling terug vond ik er toch wat over en dus spring ik in een tricycle en die brengt me terug naar station 3.

In Boracay kan je zowat alle mogelijke watersporten doen en als ik er dan eentje moet uitkiezen word het parasailing. Ieder uur van de dag zie je minimum 10 parachutes in de lucht hangen. En dus waag ik me de laatste avond aan een rondje in de lucht. Tien minuten eerder had ik even gegoogled naar welke kledij je juist aan moet doen en toevallig kwam ik uit op een site die zomaar eventje haarfijn uitlegt waarom je dit nu juist niet moet doen. Gevaarlijk omwille van touwen die breken, harnassen die versleten zijn, etc. 
Ik presteer dat nu altijd, de avond vooraleer ik een lange afstandsvlucht pak, kijk ik nog enkele afleveringen van Air Crash Investigation of een rampenfilm over een vliegtuig dat neerstort. En nu dus hetzelfde, maar ik heb er alle vertrouwen in. 

Maar als je zo hoog boven de zee bengelt, dan begin je toch wel eventjes alles na te kijken. De koord is maar met een simpele zeilknoop vastgemaakt, de klemmen daar zit geen slot op.
Maar net zoals bij mijn skydive in Nieuw-Zeeland, heeft doemdenken hier geen zin. 
Bij de skydive stelde ik iedereen gerust met de melding: ‘There is somebody attached to you, they don't wanna die, so you are not gonna die.’ 

In Boracay kunnen de locals zich geen slechte reclame veroorloven aangezien de bedrijven best wel veel geld binnenrijven met deze activiteit. Dus ze zullen wel goed voor hun spullen zorgen. We worden met een speedboot naar een platform gebracht. In volle vaart tegen de wind in, dan gaat gegarandeerd alles wat loszit vliegen. En ja hoor, daar gaat mijn pet de lucht en dan het water in. De boot vertraagd maar ik zie ze nergens meer drijven. Overtuigd dat ik ze deze keer voorgoed kwijt ben en ze de rest van haar leven op de bodem van de oceaan zal slijten, zie ik een van de locals op de boot zijn arm in het water steken en mijn pet bovenhalen. Daarna gaan we de lucht in. Hier kan je genieten van een mooi uitzicht over enkele eilanden, waaronder Boracay zelf. Het was een heerlijk gevoel zo hoog in de lucht. Voor de rest laat ik de foto’s voor zich spreken.
Na een week heb ik het hier wel gezien en zet ik de reis verder naar het paradijselijke El Nido. 

Ik vlieg met de lokale maatschappij Philippine Airlines. Dit is één van de 2 maatschappijen die nog op het Europese luchtruim mogen vliegen en dus veilig genoeg voor mij. Maar op de website staat de leuke melding 20kg check-in bagage, tenzij je met een Q300/Q400 vliegt, dan is het maar 10kg. Ik kan me niet inbeelden dat veel passagiers hier het fijne van weten en ook Google gaf me geen duidelijkheid, de meeste waren het erover eens dat het maar 10kg is en vanaf dan 200 peso/kg bijbetalen. Dus maak ik mijn valies zo licht mogelijk. Dat betekent dus in 35 graden rondlopen met jeans, wandelschoenen, T-shirt. Fleece en regenjas rond me gebonden en de zakken daarvan opgevuld met alles wat erin paste, powerbank, kabels, stekkers, papieren zakdoekjes, zaklamp, ... . Mijn fleece alleen was al zeker 2kg zwaar.
Gelukkig vertrek ik niet van Caticlan want daar wordt je zelf samen met je carry-on bagage gewogen voor je het vliegtuig opgaat. De landingsbaan daar is blijkbaar zo kort dat het vliegtuig geen kilo teveel mee mag nemen.

Ik had er goede hoop op dat mijn valies onder de 20kg zou zitten, mijn kleine rugzak zal waarschijnlijk wel los over de 7 kg zitten. Maar ik kan indien nodig mijn laptoptas eruit halen. Ik plaats mijn bagage op de band en de weegschaal geeft 18,6kg. Mooi zo! Maar ik was nog altijd niet zeker dat ik niet moest bijbetalen en dus vroeg ik de vriendelijke jongen aan de balie nog even naar bevestiging. 'Geen probleem was zijn antwoord, 20kg is het maximum en je valies wordt rechtstreeks doorgevoerd naar Puerto Princessa.' Heerlijk, geen leed in Manila dus.

Net voor de check-in op Kalibo Airport breekt de handlus van mijn grote rugzak, de laatste weken heeft zowat alles het begeven. Mijn kleine dry bag, de rits en de bovenkant van mijn laptoptas, de bovenkant van mijn kleine rugzak, een sluiting van mijn grote backpack, geen enkele van mijn vacuumzakken blijft nog vacuüm. Alles heeft blijkbaar een levensduur en het meeste van mijn spullen heeft zijn beste tijd gezien. Gelukkig zitten we in Azië en dus vind je hier goedkope namaakspullen. Misschien in Cebu nog eens tijd om te gaan shoppen.

Bij de laatste controle vroegen ze me of ik een torch bijhad. Oh shit, die zat dus in mijn fleece. Maar blijkbaar mocht ik ze toch gewoon meenemen op het vliegtuig. Bij de security check werd ik er opnieuw uitgehaald, of beter gezegd mijn valies. Mijn camera? Nee die was het niet. Powerbank misschien? Ja, toen ze die gezien hadden mocht ik door. Ze hadden hem misschien voor een blok C4 aanzien.

Met een airport tax kan de overheid wat geld uit toeristen hun zakken slaan. Ik wist dat er een tax van 750 pesos was bij het buitenvliegen van het land, maar dat je op elke luchthaven dat moest betalen vind ik er dan weer wat over. Maar toch nadat ik mijn boardingpass had gekregen, kon ik gaan aanschuiven om 150 pesos neer te tellen voor mijn vlucht naar Manila. De man aan de desk meldde me ook dat ik in Manila opnieuw mocht betalen, 500 pesos deze keer.

Een passagier daagt niet op en dus moeten zijn valiezen uitgeladen worden. Hierdoor lopen we vertraging op en moeten we wachten op een nieuwe vertrektijd. We vertrekken met 20 minuten vertraging. Beenruimte is even weinig als AirAsia, maar de zetels zitten wel beter. En er is een lichte snack voorzien, water, koffie of thee en havermoutkoekjes. 

Ik eet mijn koekjes op en blaas nog eens in mijn thee wanneer het lampje van de gordel aangaat en we de afdaling inzetten. De gratis shuttlebus brengt me van terminal 2 naar terminal 3. Daar eerst naar Arrivals om een ATM te vinden want die in Kalibo was deze keer wel leeggeplukt. Even bij Wendy's stoppen voor een fastfood lunch en dan richting gate.

In de Filipijnen spreekt iedereen een aardig mondje Engels. Ook draaien ze overal op de radio Amerikaanse liedjes. Voor even waan ik me weer wat meer in de Westerse wereld.
In Puerto Princesa spring ik samen met 2 andere backpackers in een tricycle richting hun hostel. Als ik aan 900 peso een kamer aangeboden krijg, draai ik om en sluit ik de poort achter me. Gelukkig ligt Fanta Lodge maar 2 straten verder en daar krijg ik voor 1/3 van de prijs een bed in een slaapzaal. Hier ontmoet ik ook de Amerikaanse Shanna en de Zweedse Alexia. Per toeval zitten we enkele dagen laterop dezelfde minibus richting El Nido.
Hier verblijf ik in Our Melting Pot, een gezellig, onhygienisch en kokend backpackers hostel.  De A/C wordt overdag uitgezet en ook ’s nachts valt hij geregeld uit, wat dus resulteert in heel wat zweterige nachten.

Voor de eerste keer huur ik alleen een brommer, mijn eco-bike in Bagan niet meegeteld. In de Filipijnen zijn de automatische en half-automatische dezelfde prijs. En dus kies ik voor een half-automatische, zuiniger, beter op hobbelige zandwegen en leuker om mee te rijden. Nog even volgooien en dan cruise ik richting Nacpan Beach, een van de topstranden in El Nido. Een rustige geasfalteerde weg veranderd na 30 minuten in een zandweg vol gaten en stenen. Maar voor iemand die al wat ervaring heeft opgedaan de laatste 7 maanden is het een koud kunstje. Het is er druk en na een hapje en een duik rij ik door naar Duli Beach. Hier had ik een heel strand voor mijzelf en dus dump ik mijn brommer en de rest van mijn spullen en duik ik de zee in. Na 10 minuutjes hoor ik Hello en zie ik in de verte handjes wuiven. 

Ik wuif even terug en roep Hello. Niet lang daarna ben ik omsingeld door 4 jonge tienergasten. We wisselen namen uit en als ik naar hun leeftijd vraag, dan krijg ik een lachje en "sorry, no English". Tot dusver ons gesprek, dat ze geïnteresseerd waren in een Westerse toeriste was duidelijk, de hele tijd bleven ze rond me hangen en nadat ik na 20 minuten duidelijk maakte dat ik ging vertrekken, geven ze me een hand, zeiden ze bye en vroeg degene die enkele woordjes Engels kon voor een kus. Ik lach eens en antwoord "No no no". Ik wil ze nog wel meedelen dat ze iemand van hun eigen leeftijd moeten zoeken, maar hun Engels en mijn Filipijns, tja... . 

Aan de brommer, die ik had gestald onder een afdakje, werd ik opeens aangevallen door een zwerm sandflies. Lieve help, die dingen zijn venijnig.  

--- TO BE CONTINUED ---

Het hoogtepunt van een bezoekje aan El Nido is eilandhoppen. Je hebt 4 dagtoers die je kan maken, maar op een dag hoorde ik een meisje praten over de mogelijkheid om zelf een boot en crew te huren en je eigen toer samen te stellen. Nadat ik een gesprekje met haar had gehad en de nodige informatie had bekomen, contacteerde ik Shanna en Alexia. Ook zij waren gewonnen voor dit idee. En dus kreeg ik de opdracht om genoeg mensen bij elkaar te krijgen voor onze op maat gemaakte trip. Een papier op het notice bord met wat uitleg en 'Afspraak om 18.30 aan de receptie van OMP' deed genoeg.

Om 18.30u stond ik aan de receptie en ook Shanna en Alexia waren er al. Vertegenwoordigd in onze groep is de Verenigde Staten, Finland, Zweden twee maal, Polen, Brazilië en België natuurlijk. De Spaanse Alberto liet uiteindelijk verstek gaan. Maar 7 personen is genoeg voor wat praat en toch niet elkaar onder de voeten te lopen. Nadat we (lees: ik) alles geregeld hadden, heb ik nog een hele waslijst te doen, skypen, doesjen, eten en valies pakken. Om 23 uur gaat dan ook mijn lichtje uit. 

Het ontbijt bij OMP is vrij Westers, er zijn mini-sandwiches, verschillende soorten gelei, marmelade, pindakaas en er is havermoutpap (zelf te maken). En hoewel ze geen nutella serveren en mijn keuze dus beperkt is tot sandwiches met aardbeiengelei was ik al lang blij dat het niet weer eieren zijn. Want de laatste 7 maanden heb ik niet veel anders gehad als gratis ontbijt, spiegelei, roerei, omlet, ... . Noem maar op en het heeft hier in Azië minimum 1x op mijn bord gelegen. 

Om 10 uur staan we gepakt en gezakt klaar voor onze 3 dagen privétour eilandhoppen. Rolley brengt ons naar de boot die aan het strand ligt en terwijl wij ons installeren gaat hij op zoek naar de boot crew. Ondertussen horen we uit een van de bars My Heart Will Go On van Celine Dion. Een liedje over een zinkende boot, niet erg bevorderlijk voor onze gemoedstoestand. Zeker niet als je weet dat de meeste boten in de Filipijnen niets meer is dan een simpele bangka. 

Onze eerste stop wordt Helicopter Island, daar mogen we ons snorkelgerei voor een eerste keer uittesten. Daarna zetten we koers naar Hidden Beach. Iedereen springt met een snorkel en slippers in het water maar alleen Alfred en ik durven richting het strand te gaan. Het koraal is bijna tot aan het strand. En dus is het slippers aan de handen en zo zwemmen of van rots tot rots wandelen. We zien een grote variatie aan koraal and verschillende anemonen met hun bewoners de clownvisjes (beter bekend as Nemo). Spijtig dat ik geen onderwatercamera heb, hier kan je anders enkele schitterende foto's maken. Ik kijk me dan maar de ogen uit en volg Alfred richting strand. We maken een kleine ontdekkingstocht op het eiland en begeven ons dan terug naar de boot.

In de volgende 2 dagen bezoeken we nog Secret Beach, Small Lagoon, Secret Lagoon, Snake Island en The Big Lagoon, waar het net buiten de lagoon een topper is om te snorkelen. Vissen, koraal en zelfs schildpadden, alles is er goed vertegenwoordigd. We lunchen op Shimizu Island, nemen een rustpauze op 7 Commando Beach.

Onze eerste nacht zetten we de tenten op, sprokkelen hout voor een kampvuur en na een lekkere maaltijd wordt de gitaar bovengehaald. We praten, zingen en drinken tot diep in de nacht.
De tweede nacht leggen we de boot voor anker tussen de kwallen. Met tientallen dreven ze rond de boot en lagen ook verschillende dode exemplaren op het strand. Onze avond wordt dan maar gevuld met kaartspelletjes of het lezen van een boek.

Om van El Nido naar Coron te geraken is een boottocht de enige directe mogelijkheid, maar wel verre van veilig blijkbaar. Overal lees je negatieve berichten over deze boottrip, vele van de boten zinken. Je vaart namelijk op open water en de boot is niets meer dan een simpele bangka. Maar van vliegtuig naar vliegtuig springen, daar voel ik ook niets voor en dus kies ik voor de meest veilige boot. Ik heb geen idee wat de naam was maar na lang zoeken op het internet kwam ik hem tegen als redelijk veilig. En ook in het hostel werd dit bedrijf omschreven als de beste.
Het weer had ik op voorhand bestudeerd en het zou een mooie, zonnige dag worden. Aan boord krijgt iedereen een reddingsvest en worden we opgedragen om het ook echt aan te doen. Hoewel nog vele proberen om er een kussen van te maken, worden we al snel op de vingers getikt door de kapitein. We krijgen lunch en de hele rit verloopt rustig. Er wordt voornamelijk geslapen en gelezen gedurende de hele 8 uur.

Coron is de bestemming voor duikliefhebbers. Er liggen maar liefst 11 Japanse oorlogsschepen die in WOII zijn gezonken door de USA. Ik kies voor een duik in het Barracuda Lake en twee oorlogsschepen.

Een duik in het Barracuda Lake is uniek, een ervaring die je waarschijnlijk nergens anders ter wereld zal tegenkomen. De bovenste 14 meter van het meer is brak water, dit is zoutachtig water dat minder zout is dan zeewater, met een temperatuur van rond de 28 graden. Onder de 14 meter is het zoutwater en 38 graden. Ga je nog eens 12 meter lager dan krijg je terug een temperatuur van 28 graden. Op 32 meter krijgt het water de kleur van thee, omwille van looizuur. De modder op de bodem is zo zacht dat je arm tot aan je elleboog erin verdwijnt. Er woont ook een grote barracuda in het meer, maar spijtig genoeg was hij bij onze duik nergens te bespeuren.

Daarna volgen nog de wrakschepen. Op de boot leer ik een Nederlandse jongen en een Engelse jongen kennen. De eerste duik zet ik in, maar al snel besef ik dat het klaren van mijn oren me heel wat problemen geeft. Het diepste wat we bij deze duik mogen gaan is 30 meter maar ik geef een signaal naar de instructeur dat ik op zo’n 26 meter blijf hangen. De duik is prachtig, zo’n grote vissen had ik nog nooit gezien. We zwommen doorheen delen van het schip. Iets dat eigenlijk niet mag, maar het komt niet zo nauw merk ik al vlug. Helaas blijven mijn oorproblemen aanhouden en bij de derde duik geraak ik niet meer onder de 6 meter. Dan maar terug de boot op en met een biertje leg ik me te zonnen op het dek. Gelukkig wordt de derde duik me niet aangerekend.

Verder is er in het slaperige Coron niet veel te doen. Ik maak een lange wandeling, bezoek enkele winkeltjes en de lokale markt en sluit de dag af met een zonsondergang op de top van Mount Tapyas. De 724 trappen doe ik in exact 14 minuten. Boven ben ik nog maar net uitgehijgd of de eerste regendruppels beginnen al te vallen. Ik schuil een tijdje onder een boom, maar al snel moest ik het op een lopen zetten naar een nabijgelegen overdekt uitzichtpunt. Hier raakte ik aan de praat met de Filipijnse Amerikaan Joe. We wisselen enkele cameratips en  nadat de regen is gestopt en de zon volledig verdwenen is gaan we op zoek naar zijn Hong Kongse reisgenoot Lee. Ze nodigen me uit om samen met hen te gaan eten in een nabijgelegen lokaal restaurantje.

Ik krijg ook een e-mail van AirAsia met de melding dat de directe vluchten tussen Cebu en Kota Kinabalu geanuleerd worden 3 dagen voor mijn vlucht. Als alternatief heb ik een vlucht naar Manilla en vandaaruit naar KK. Nu alleen nog even een manier vinden om Airasia te contacteren voor de vlucht om te boeken.

In Coron word ik opgehaald door de shuttle bus voor een trip naar de luchthaven. We halen nog enkele andere backpackers op en al snel sla ik een praatje met een Australisch koppel. Zij zijn al een jaartje aan het reizen en ze willen er nog zeker 4 jaar aan vastplakken. En ik vond dat ik het al goed deed met mijn 2 jaar. Ze zijn net in Borneo geweest en ik krijg dan ook veel goede tips voor mijn reis daarnaartoe. Daarna vraag ik hun terloops even hoeveel kg bagage ze bijhebben. Tussen de 20 - 25 kg verteld Claire me. Euhm, dat is toch wel wat te veel en ik leg we uit dat we met een Q400 Bombardier vliegen, max. 10kg check-in bagage. Al snel had ik door dat zij mij waren toen ik van Borocay naar El Nido moest vliegen, toen had ik ook geen flauw idee wat zo'n vliegtuig was. Maar deze keer stond het duidelijk op mijn e-ticket afgedrukt en dus had ik mijn voorzorgen genomen. Het was toch hoog tijd om mijn jeans- en joggingbroek en een kleedje te dumpen. Ik heb vrijwel niets meer dat me nog past, zelfs de kleren die ik nieuw gekocht heb tijdens het reizen zijn alweer te groot. 

Dus is afscheid nemen niet zo moeilijk, iets anders zijn de dingen die je nog kan gebruiken. De scheerschuim van Bart die ik al 6 weken meesleep en nog maar 2x gebruikt heb. Maar de bus is nog vol en dus zo'n zonde om hem achter te laten. Een Engels meisje waar ik 's avonds al enkele woorden mee had gewisseld kwam ik 's morgens op de gang terug tegen en dus bood ik haar de scheerschuim aan (voor haar vriend) en nog een stekker adapter. Iets wat ze gelukkig graag aannam. 

Coron luchthaven moet zowat de kleinste luchthaven zijn waar ik ooit ben geweest. We lopen binnen, al onze bagage word geïnspecteerd met de hand. Ze hebben wel een scanner maar die staat niet aan. Het is even valies open en opnoemen wat erin zit, kleren, vuile was, toiletartikelen. Daarna krijgen we nog een bodysearch en lopen we door naar de bali. Ik zet mijn backpack op de weegschaal en krijg 13 kg te zien. Er word me even vriendelijk gemeld dat ik maar 10kg mee mag nemen. Bijbetalen? Dat mag en kost me 200 peso per kilo. En terwijl ik naar mijn geld zoek, vraag ik of mijn valies rechtstreeks wordt doorgevoerd naar Cebu vanuit Manilla. "Oh, ok ok 20kg, it's ok" zegt de jongeman opeens. Omdat Manila niet mijn eindbestemming is, mag ik blijkbaar toch 20kg. En dus neem ik mijn valies terug om er nog wat dingen bij te proppen. Omdat ze mijn kleine rugzak toch nooit wegen had ik die volgepropt met alle zware dingen. Terwijl ik mijn wandelschoenen, fleece, regenjas, snorkel en drank bidon terug in mijn grote valies duw, excuseer ik me bij de dame achter me, een non, voor de vertraging. Na de wissel weegt mijn grote valies nu 16kg en mijn kleine 6kg + een laptoptas, mijn camera en een overvolle kleine sjakosj.  

De Aussies hadden wat minder geluk en met 20kg teveel aan bagage konden ze zomaar even 4000 peso neertellen, omgerekend bijna 100 euro. Toen daarna de environmental fee nog eens kwam, werd het hun toch wat teveel, maar eronderuit komen ging hun toch niet lukken, de fees zijn overal, of je nu een vliegtuig of een boot neemt, of je nu een Filipino of een buitenlander bent, dokken doe je toch en dus betalen we allemaal. 

We zetten ons in de wachtzaal en zien om 09.30u mensen boarden, 25 minuten voor onze vlucht. Claire gelooft er niet in, maar ik weet beter en vraag voor de zekerheid even na en ja hoor, onze vlucht is aan het inchecken. Snel jaag ik hen uit hun stoelen en wandelen we over de tarmac. 

Ons vliegtuigje is niets meer dan een propellerplane en de zetels zijn maar half gevuld. De turbulentie is niet meer of niet minder dan op de andere Filipijnse vluchten. We stijgen op en dan komen ze rond met een snack en thee/koffie. Ik begin de pindakaas van mijn cackers af te kretsen en drink mijn thee wanneer het alweer tijd is om te gaan dalen. Na 45 minuten arriveren we met een kwartiertje voorsprong in Manilla. 

Ik shuttle gratis naar terminal 2 wanneer me te binnen schiet dat ik mijn vlucht uit de Filipijnen nog moet omzetten, in Cebu dan maar. Balen want in Manilla was dat heel wat handiger geweest. Ik dood dan maar de tijd door 2 uur film te kijken. De vlucht van de grootste stad van de Filipijnen naar de tweede grootste stad is met een Airbus. Van mini naar maxi kan je wel zeggen. 

In Cebu loop ik eerst naar de AirAsia desk en vraag ik voor een oplossing. De enige die ze me kunnen geven is 's avonds vliegen naar Manilla en dan 's morgens naar Borneo. Dat betekent wel dat ik één dag verlies en één nacht vastzit in een hotel nabij de luchthaven.  
Daarna rep ik me naar beneden, ik hoop om enkele andere mensen te vinden om een taxi te delen richting Cebu City. Ik zie een koppeltje staan aan de informatiebalie, ik vraag een map van de stad en hoor hen vragen wat de goedkoopste manier is om in stad te geraken. Ik wring me in het gesprek en wat later zijn we met ons drieën en de instructies van de info balie op weg met jeepney's en de ferry naar downtown Cebu. Jeepney's zijn grote pick-up trucks waar vrijwel alle locals gebruik van maken voor korte afstanden, een goedkoop alternatief voor de taxi.

Na 2 hostels waarvan er eentje volboekt was en een ander geen wifi had belanden we in een business hotel. De kamers waren serieus boven budget, maar voor twee nachten had ik er dat toch voor over. Een grote ensuite tweepersoonskamer met airconditioning en een tv. Af en toe mag het al eens iets luxuezer.

Ik ga met Pablo en Sofia de avondmarkt op voor een lekkere en goedkope hap. De volgende dag word volledig besteed aan luieren. Lekker niets doen op mijn luxe kamer.

Op de ferry wordt regelmatig afgeroepen welke de bestemming is en dat passagiers die er niet thuishoren zich bekend moeten maken bij het personeel, blijkbaar komt het dan toch regelmatig voor dat er iemand op de verkeerde boot beland. Ik zit op de juiste boot en vaar richting het eiland Bohol. Er wordt een Engels gebed en een veiligheidsfilm getoont en dan kijken we naar Kick Ass II. Niet bepaald een goede keuze voor een ferry vol met kleine kinderen.

In mijn hostel op Bohol vind ik een leuke, nog vrij nieuwe brommer. Ik moet hard onderhandelen maar krijg een prijs vastgelegd en besluit hem voor 3 dagen te huren. De eigenaar is de man van de poetsvrouw van het hostel. Maar ’s avonds krijg ik opeens te horen dat ze de brommer zelf nodig hebben op zondag en ik hem dus maar 2 dagen kan huren. Dat is geen optie, maar ze beloven me om dat ze een andere voorzien, hij zal er de volgende dag om 8u staan. En ja hij stond er, helaas had deze heel wat kilometers meer op de teller staan, de banden waren kaal en de knalpot maakte een hels lawaai. Voor zo’n oud stuk rommel wil ik een lagere huurprijs, maar daar wouden ze niet van weten. Dan moet ik hem niet, dus maar terug vanwaar hem gekomen is.
Ik loop terug naar de pier en besluit om mijn kans te wagen bij dezelfde gast als waar Pablo and Sofia hun brommer hebben gehuurd. Deze is nog vrij nieuw, rijd goed en de prijs is ook een stuk lager.

Mijn eerste stop is het Tasier sanctuarium. De kleine diertjes zijn schuw maar met de hulp van een gids vinden we er toch enkele. Ik rij via Loboc richting Carmen. Ook in Loboc ligt er een Tasier sanctuarium en ook daar stop ik even. Opnieuw krijg ik enkele fotogelegenheden. 

Daarna rij ik door naar Carmen, bij iedere regenbui onderweg schuil ik onder een klein houten bushokje samen met 20 locals. Ik rij van dorpje naar dorpje maar voor uren vind ik nergens een restaurantje en dus als ik opeens een huis zie met veel volk, besluit ik te stoppen en te vragen waar ik ergens iets kan eten. Ik word uitgenodigd om met hun mee te eten.
Ik word naar de kelder geleid en ontmoet daar twee mannen die gezellig aan tafel zitten.

Er is rijst en verschillende soorten vlees. Geen idee welk soort of welk stuk van het dier, maar het smaakt wel. We sluiten af met enkele glaasjes kokosnootwijn. Mijn gezicht na de eerste slok sprak boekdelen, want een van de mannen lachte en goot er wat cola bij. Lekker zo gemixt met cola maar na 2 glaasjes is het toch tijd om terug op de brommer te kruipen vooraleer ze me daar ook nog eens slaapplek aanbieden. Ik bedank iedereen uitvoerig en zet mijn reis verder naar de Chocolate Hills.  

Daar klim ik naar boven en geniet ik van de zonsondergang over de Chocolate Hills. Ik neem een duik in het zwembad bij de buren van mijn hostel om af te koelen alvorens ik bed in duik.

's Morgens vertrek ik al vroeg voor een lange rit naar het Zuid-Oosten van het eiland. Anda Beach was me aangeraden door een medereiziger. Maar het strand zelf kon me weinig bekoren. Door het weekend was het superdruk op het strand en dus ging ik al snel op zoek naar enkele watervallen/grotten in de buurt.

Online had ik het hostel 1Peace gevonden, maar toen ik het eenmaal daar probeerde te vinden, was het nergens te bespeuren en dus besluit ik na een half uurtje zoeken om naar het volgende stadje te rijden. Net buiten het centrum kruis ik opeens een plaatje, iets dat me bekend voorkomt en dus draai ik terug. 1Peace en een pijltje naar rechts. Gevonden! En dus spring ik even binnen voor een lunch. Na een leuke babbel met de Europese eigenaars besluit ik om er toch de nacht door te brengen. Er is nog 1 andere gast aanwezig, iemand die me zeer bekend voorkomt.  De Duitser Michel die ik in Yangon had ontmoet, verbleef er ook. Hij en ik zijn de enige gasten deze avond.

1Peace ligt aan een strand en ik kan dan ook vanuit mijn bed recht de zee inlopen met mijn snorkel op. Wel oppassen voor de vele zee-egels. Het snorkelen is niet schitterend, maar de omgeving is wel rustgevend, een ideaal plekje om enkel dagen uit te rusten. Helaas heb ik zoveel tijd niet. ’s Avonds nemen de eigenaars ons mee de stad in voor een hapje te eten. We bestellen bij een bbq kraampje ons vlees en een biertje en terwijl ons vlees ligt te bakken gaan we bij de buren onze groenten halen. De avond spenderen we met enkele biertjes. Ook de twee honden en het 3 maanden oude katje, dat ze als pasgeborene in de vuilbak hadden gevonden en met de papfles hadden grootgebracht, entertainden ons.  

De volgende ochtend vertrek ik naar Nuts Huts. Een hostel dat verscholen ligt in het groen. Uitgebaat door 2 koppels, een Belgisch koppel en een Belgisch-Chinees koppel, die om de beurt de zaak runnen. De access route is te vinden 3km na Loboc in de richting van Carmen. Het is een 800m lange zandweg, heuvel na heuvel en bezaaid met rotsblokken. Het kan dus gevaarlijk glad worden na een regenbui en laat het nu net gestortregend hebben de voorbije nacht. De eerste 600m gingen nog, maar toen ik opeens de weg steil naar beneden zag gaan, zette ik mijn motor aan de kant en nam ik het pad eerst allereerst te voet. Nadat ik bij Nuts Huts was aangekomen, dropte ik mijn spullen af bij de receptie en ging ik daarna terug om mijn motor te halen. We halen het zonder kleerscheuren, maar niet zonder moeite. En hoe ik in hemelsnaam terug moet geraken, dat ging een probleem worden voor morgen.

De hutjes liggen verscholen in het groen langs de Loboc River. Het restaurant heeft een schitterend zicht op de natuur en een variatie van lekker eten. Ik doe me alvast tegoed aan een portie Belgische frietjes en de Nuts Huts musli. Ik besluit om in de namiddag een wandeling te maken. Met een minibootje zet een local me aan de overkant van de rivier neer. Daar begin ik aan de Tigbao wandeling, mooi aangegeven met plaatjes wandel ik enkele uren doorheen de natuur om dan via de grote weg terug te lopen. Onderweg krijg ik regelmatig een lift aangeboden, maar aangezien ik een wandeling aan het maken ben, sla ik die allemaal af. De avond breng ik door in de hangmat met een leesboek.

In plaats van de geplande 3 nachten besluit ik er nog 1 nachtje aan vast te maken en het eiland aan de onderkant van Bohol te bezoeken. Panglao stond oorspronkelijk helemaal niet op mijn lijst. Eerst rij ik terug naar de motorshop en vraag ik of ik de motor nog een dagje langer kan huren, geen probleem en ik kan zelfs betalen als ik hem terugbreng. Dan zet ik koers naar het Zuiden. Ik rij langs de westkant van het eiland en wordt helemaal terug in de tijd gegooid, dit gedeelte is helemaal niet toeristisch en de armoede is dan ook goed zichtbaar. Daarna rij ik door naar het toeristische Alona Beach. Ik neem vlug een kijkje en besluit om dan een hostel te zoeken voor de nacht. Ik had al verschillende platen gezien met reclame voor de Bohol Coco Farm. Het duurde nog even eer ik het hostel had gevonden, maar na een korte zandweg kon ik me installeren in een van de dorms. Ook hier waren het hutjes verscholen in het groen, vergelijkbaar met Nuts Huts. Voor een goede prijs had ik een comfortabel bed en vooral een gratis ontbijt. Het ontbijt was zelf gekweekt, volledig organisch en veel! 
Ik spendeer de namiddag op het strand en ’s avonds ga ik met een groepje van het hostel iets drinken op het strand en dan een pizza eten. Daarna drinken we nog enkele biertjes in het hostel en duik ik mijn bed in. 

Bohol is een schitterend eiland en je kan er makkelijk 10 dagen voor uitrekken, maar helaas heb ik die tijd niet meer. Na 6 dagen spring ik dan ook terug op de ferry richting Cebu. Opnieuw kies ik voor de goedkope optie, de jeepney. Als ik uitstap, zie ik opeens dat de rits van mijn handtas open is. Weg gsm en portefuille. Ik loop nog achter de jeepney aan, maar de dief is ondertussen met de noorderzon verdwenen. Gelukkig brengt een eerlijke Filipijn me op zijn brommer naar het politiekantoor zodat ik aangifte kan doen. Na een lang en moeilijk gesprek word ik door een politiepatrouille naar de Tourist Police gebracht. Zij spreken iets beter engels en ook hier doe ik mijn verhaal opnieuw. En hoewel ik gelukkig mijn paspoort nog heb, ben ik wel al mijn geld kwijt en dus ben ik genoodzaakt om een nachtje op de bank in het kantoor van de politie-hoofdinspecteur te slapen. Ik krijg koekjes, instant noodles en drinken.

De volgende dag word ik naar het Belgische Consultaat gebracht. Nadat ik mijn verhaal deed werd me al snel duidelijk dat ik hier geen hulp moest verwachten. Hun raad: verzet mijn vlucht naar Borneo die over 4 dagen zou vertrekken om zodat ik vandaag nog kon vertrekken. Lees even tussen de regels door en dan krijg je dit: “Get the fuck out of our country!”. Dank u wel aan het Belgische Consulaat in Cebu voor absoluut geen hulp! 

De kaarten worden geblokkeerd en Bart boekt me een bed voor me in een hostel. Ik spendeer mijn laatste dagen met tv kijken in het hostel of rondhangen in de shoppingmalls. En hoewel ik dringend nieuwe kleren en een gsm nodig heb, vertik ik het om nog een cent uit te geven aan eender welke Filipijn. Ik word wel nog mee uiteten genomen door een van de agenten die me heeft opgevangen. We gaan naar een van de duurste restaurants van heel Cebu, gelegen op een heuvel met een geweldig uitzicht over Cebu en nog enkele andere eilanden. We bestellen verschillende gerechten en enkele biertjes en dat allemaal op zijn kosten.

Ik besluit om deze keer de jeepneys te skippen en een taxi te nemen naar de luchthaven. Daar aangekomen had ik iets over het hoofd gezien, namelijk dat je zonder gsm op internet aangewezen zijt om emails te openen. En aangezien de wifi op de luchthaven niet wilde werken, stond ik daar dus zonder ticket. Je ticket moet je namelijk laten zien vooraleer je binnen mag op de luchthaven. Ik loop naar een van de mannen die de tickets controleert en besluit om mijn uitleg te doen. Hij snapt er niet veel van en dus begint ik opnieuw. Bij poging 3 geeft hij het op en stuur me richting de AirAsia desk. Daar heb ik niets meer nodig dan mijn paspoort om in te checken. 
Ik vlieg op Manilla waar ik de nacht doorbreng. Je hebt een afgebakend stukje met stoelen en enkele oplaadstations voor de laptop/gsm. Hier staan ook security agenten en dus leek me dat een goed plekje om wat te slapen. Ik babbel wat met enkele oudere locals en wordt wat minder achterdochtig in hun bedoelingen. Want op dit moment heb ik het toch wel even gehad met de Filipijnse bevolking. Ik presteer het om enkele uurtjes slaap te vatten vooraleer ik koers zet naar de mijn volgende bestemming. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten